Het punt is dat ik IPA-moe ben. Jawel u hoort het goed; fatigue van mijn IPA smaakpapillen. Ik moet toegeven, ze smaken me niet onprettig. Ik kan er zelfs met enige regelmaat eentje drinken, maar het ligt genuanceerder. De smaken worden voor mij steeds een beetje minder uniek of verrassend, of je er nu Azacca, El Dorado, Idaho-7, HSBC233, of nog weer de nieuwste van de nieuwste hop er in gooit. In de beschrijvingen op Untappd kom ik niet veel verder dan fruitig hoppig, soms zelfs tot mango, exotisch fruit of pompelmoezen, gevolgd door bitter tot medium bitter. In een enkel geval geef ik nog een opmerking over de body of moutigheid. Dat is het. En nu ben ik ze een beetje zat, die IPA's.
Op Untappd probeer ik van veel brouwerijen in ieder geval de top 10 van meest gedronken bieren vol te krijgen. Dat is inderdaad triest en werkt overmatig alcohol in de hand, maar daar word ik gelukkig van. Dit in combinatie met de peer pressure van Untappd die er voor zorgt dat ik dat ene bier dat van iedereen een perfecte vijf ontvangt van die obscure Estlandse brouwerij ook moet proeven. En er komen voor mijn gevoel iedere dag nieuwe perfecte vijven bij. Brouwerijen waar ik nog nooit van gehoord heb. In de bierwinkel staan die blikken met IPA's je al aan te kijken met kleurrijke etiketten en fantasievolle namen. De prijzen liggen rond 6 euro of hoger en hoe gewilder, hoe duurder. Natuurlijk gaat er veel hop in zo'n bier en raak je veel wort kwijt als je een dikke IPA brouwt, maar 6 euro voor een halve liter bier vind ik veel.
Om nu weer even terug te komen op mijn punt: ik heb in de afgelopen jaren dit soort bieren ook gedronken. In eerste instantie de beste IPA's uit Amerika. Daarna kwamen er vergelijkbare bieren uit Nederland, Engeland, Duitsland, Schotland, zelfs uit Estland ook. Blikken van een halve liter, schreeuwerig etiket en opvallende naam. Mooie bieren met een fruitig hoppige smaak en redelijk bittertje en een plakkerig mondgevoel. Bij de volgende IPA kwam ik tot eenzelfde oordeel, en bij de volgende ook. Moe van IPA's, ik noem het de IPAtigue.
Toch een IPA?
Gelukkig hangt mijn geluk niet af van de commercieel verkrijgbare bieren, ik kan tenslotte zelf brouwen. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van hop. Maar er is meer dan alleen hop. Ik wil moutigheid, body, een randje gebrand, een fruitig gistkarakter en ook hop. Dat klinkt toch een stuk interessanter dan een strikt hop-georiënteerd bier?
Een stijl die mout en hop op een mooie manier combineert is de American Brown Ale. Dit is voor mij een redelijk onbekende bierstijl welke ergens in de hoek van black IPA, red IPA en brown IPA (die bestaat echt) zit. In de basis is het een IPA, maar met meer nadruk op de moutstort en een lichtere hopstort. De definitie van een American Brown Ale is niet helemaal dichtgetikt. Er mogen donkere mouten gebruikt worden en hierbij kun je caramouten of gebrande mouten gebruiken, of een combinatie van beide.
Ik heb nog een zak met Munich dark van de Swaen mouterij liggen. De geur van deze mout is donker, met donkere broodkorst en toffee. In eerste instantie wilde ik hier de amber malt van Thomas Fawcett gebruiken, maar die had ik per ongeluk al eerder opgemaakt. De Munich dark is best wel donker in uiterlijk en de zak geeft ook aan dat het om een donkere variant gaat (110-130EBC), maar op de website staat 15-25 EBC). Om de moutigheid te verhogen wordt er een flink deel caravienna gebruikt. De bedoeling hiervan is om het bier echt vol en zoetig te maken. Voor een verdere smaakverdieping wordt er nog een geroosterde tarwe toegevoegd.
De hoppen zijn old-school Amerikaanse hoppen, met Columbus en Cascade als belangrijkste hoppen. De Styrian Goldings is een toevoeging die ik op basis van de gevonden recepten heb toegevoegd. In veel recepten wordt er Willamette, Crystal of andere nieuwe-wereld nobele hoppen verwerkt.
De gist zou de London Ale III worden, die geeft een licht fruitig smaakprofiel en vergist niet al te ver door (73%-76% vergistingsgraad). Helaas was deze over de datum en niet meer levend te krijgen in een starter. Dus dan maar weer voor die oersaaie US-05 gekozen.
Het recept
Aantal liters------- : 12 liter
Gewenst begin SG---- : 1060
Brouwzaalrendement-- : 70 %
Totaal brouwwater--- : 18.84 liter
Spoelwater---------- : 3.84 liter
Maischwater--------- : 15 liter
Kooktijd------------ : 60 minuten
Berekende kleur----- : 38 EBC (Morey)
Berekende bitterheid : 44 EBU (Tinseth)
81% 2958 g Pale alemout 5.5 EBC
12% 438 g Caravienne 66 EBC
6% 219 g Dark Munich (Swaen) 120 EBC
1% 36 g Geroosterde tarwe 900 EBC
60m/68°C Maischdikte is: 4.1 L/kg
20m/73°C Maischdikte is: 4.1 L/kg
1m/78°C Maischdikte is: 4.1 L/kg
10 g 12 %az 60 min P Columbus
12 g 6 %az 45 min P Styrian Golding (Slovenia)
15 g 5 %az 10 min P Cascade
15 g 5 %az 5 min P Cascade
36 g 5 %az 0 min D Cascade
Gist: 1318 London Ale III US-05
'Bier brouwen, ton vullen met een scheutje Brett, 6 maanden wachten, en dan cashen!!
Bier
ondergaat in een vat een wonderbaarlijke transformatie van
'gewoon'
bier naar vloeibaar goud. En dan heb ik het niet over de smaak, maar
over 6 euro per fles, mensen! Gegarandeerd winst!' De luidruchtige man met groot montuur bril en glimmende, puntige schoenen met spijkerbroekprint vertelt het met veel overtuiging. 'Er is geen enkele reden om het niet te doen,' zegt hij met een zelfvoldane glimlach. Hij gaat verder: 'Het bier leent zich hier uitstekend voor. De langzame ontwikkeling door
de Brettanomyces en de invloed van het hout in een dergelijk vat zal het
bier een mooie verdieping van de smaak opleveren.' En niet te vergeten Euro's!!
Er verschijnen geen eurotekens in de ogen van de paters. De
paters van Orval zijn namelijk voorstanders van gematigheid. Desondanks verlaten ieder jaar
22 miljoen flessen Orval de brouwerij, waarvan 85% is bestemd
voor België. Eén soort, en geen barrel aged versie, althans nog niet. Naar de reden voor het ontbreken van een vatgelagerd Orval, kunnen we alleen maar raden. Zijn de brouwers strenge Calvinisten en is men niet bezig met trends of geldbejag of zou het vatlageren bij dit bier misschien niet goed werken? Wij gaan het proberen en misschien sturen we wel een flesje naar de brouwerij. Als die lukt..
Achtergrond
Het eikenvat waar we achtereenvolgens een imperial stout en een barleywine in hebben gelagerd is nu leeg. De smaakbijdrage van het vat is inmiddels wel minder geworden en dit zal dan het derde en waarschijnlijk het laatste bier in het vat worden. Dat betekent dat we wat vreemde organismen in de vorm van Brettanomyces kunnen gaan introduceren. Daarna bestaat er geen weg meer terug, een schoon bier is hierna niet meer mogelijk. In een unaniem besluit, hoop ik, gaan we met 10 brouwers het vat vullen met een Orvalachtig bier.
De bedoeling van dit bier is niet perse een exacte kloon van een Orval, maar wat achtergrondinformatie is nooit weg. Een kleine zoektocht op internet geeft al best goede achtergrondinformatie over de Orval. Dit moet je zelf maar lezen op Wikipedia. De belangrijkste informatie is dat het bier bij een temperatuur van 15°C voor twee tot drie weken wordt gedrooghopt met Styrian Goldings. Bij het bottelen wordt de Brettanomyces toegevoegd met kandijsuiker. Na 3 tot 5 weken is het bier dan klaar. Blijkbaar hebben ze bij Orval de ingrediënten en het proces goed onder controle en leidt deze werkwijze niet tot overmatige druk of spuiters.
Het recept
Het recept is een samengesteld recept dat gebaseerd is op een recept op het hobbybrouwenforum (Edwin) en Milk the Funk. De recepten wijken lichtelijk van elkaar af. Volgens de eerder genoemde Wikipedia heeft het recept hoofdzakelijk bleekmout en een weinig karamelmout. De caramunich en caravienna zijn ergens vandaan gekomen en blijkbaar uit betrouwbare bron. De caravienna is te vervangen voor cara-red. Opvallend is de toevoeging van de hoeveelheid suiker. Normaliter wordt aanbevolen om bij bieren met een dichtheid lager dan 1050 geen suiker toe te voegen, om zodoende het bier niet te waterig te maken.
Bij het afwegen van de hop viel me op hoe prachtig de Styrian Goldings ruikt. Het is lastig om een goede omschrijving te geven van hop, maar het deed me denken aan de pijptabak van mijn opa. Een soort van kruidige en fruitige unieke geur.
Aantal liters------- : 15 liter
Gewenst begin SG---- : 1054
Brouwzaalrendement-- : 70 %
Totaal brouwwater--- : 23.55 liter
Spoelwater---------- : 9.55 liter
Maischwater--------- : 14 liter
Kooktijd------------ : 75 minuten
Berekende kleur----- : 22.5 EBC (Morey)
Berekende bitterheid : 37 EBU (Tinseth)
77% 2713 g Pilsmout 3 EBC 3 EBC
11% 387 g Caramunich 123 EBC
2% 70 g Caravienne 66 EBC
10% 352 g Kristalsuiker 0 EBC
60m/68°C Maischdikte is: 3.97 L/kg
15m/73°C Maischdikte is: 3.97 L/kg
1m/78°C Maischdikte is: 3.97 L/kg
7 g 3%az 75 min P Hallertau Hersbrücker
14 g 4.7 %az 75 min P Styrian Golding
12 g 3 %az 45 min P Hallertau Hersbrücker
24 g 4.7 %az 45 min P Styrian Golding
64 g 4.7 %az 0 min P Styrian Golding (drooghop)
Gistsoort WLP510 Bastogne Belgian Ale Yeast of M47 (Mangrove Jack's)
In de navergisting: opkweek van Orval depot, deze bevat Brettanomyces Bruxellensis.
De bedoeling is om het bier in het vat te brengen en dan een starter met een depot van Orval bij te voegen. Daarna zullen we regelmatig het bier proeven. Naar verwachting duurt de rijping minimaal een half jaar. Aan het eind wordt het bier gedrooghopt in het vat.
Het was alweer een tijdje geleden dat er een Belgisch bier uit de ketels was gekomen en dan vergeet je hoe geweldig de meeste Belgische giststammen ook alweer zijn. De US-05 en gelijkaardige gisten zijn in vergelijking maar oersaaie grijze muizen. Inmiddels staat er hier een Fantôme saison rustig na te gisten. Het is echt een heksenbrouwsel met een saisongist, korianderzaad, paradijszaad en curaçao. De 'funkiness' komt van de slurry uit een Magic Ghost van Fantôme die Saccharomyces, Brettanomyces en melkzuurbacteriën bevat. Met deze toevoegingen is het een typisch Belgisch bier en klopt het ondanks alle buitenissige ingredienten van alle kanten. Alleen van de geur die uit het gistvat komt, wordt ik al heel blij. En ja, ik besef me ook wel dat dit heel erg nerdig klinkt. Met de neus in het vat, probeer ik de bijdrage van de verschillende toevoegingen te onderscheiden, maar deze lopen in elkaar over en versterken elkaar ergens. Het is lastig te omschrijven en ik kom over het algemeen niet veel verder dan fruitig, citrus, hoppig en Brett.
Voor dit volgend bier wil ik graag weer een echte Belg brouwen, maar dan met een experimentele twist. Het moet een lichte saison worden met Brett en lagering op eiken met witte wijn. Het recept is losjes geïnspireerd op een session saison van de MadFermentationist.
Het recept
Een ander bier, de Mineur Pale Ale
was met slechts 3,5% alcohol niet dun of waterig. Persoonlijk denk ik
dat dit voor het grootste deel te wijten is aan de toevoeging van de
roggemout en boekweitmout, de ruwe tarwe en de laagalfahop aan het begin
van de kook. Deze toevoegingen geven het mondgevoel een flinke boost.
Die wijsheid wil ik in dit bier ook gebruiken. In
dit recept zullen deels deze maatregelen ook worden verwerkt. Ik vind de
boekweit erg fijn van smaak, het geeft een mooie notige, granige en misschien een licht vettige smaak.
Het bitter komt van de laagalfa East Kent Goldings en de aromahop is de
Hallertau Blanc. Een hopsoort die zou moeten lijken op de Nelson Sauvin
met gooseberries en gras zoals in een Sauvignon Blanc.
De hoofdvergisting wordt gedaan met de WLP510, de Bastogne Ale van White Labs. Dit is de stam die door Orval wordt gebruikt. Ze gebruiken de gist daar voor de hoofdgisting en deze bevat geen Brett, deze komt er bij de paters pas tijdens het bottelen in.
De Bastogne Ale is een gist die goed gebruikt kan worden voor bieren met een hoge begindichtheid en levert een droog bier met een lichtzurige afdronk. De smaak is fruitig en matig in de kruidige fenolen (POF+). De stam is tolerant tot 15% alcohol en heeft een vergistingsgraad van 74 tot 80%.
Na de hoofdvergisting wordt er een Brett Claussenii toegevoegd. Dat is dezelfde als bij Orval (ik voel een kloonpoging aankomen). Tegelijkertijd wordt het eiken er bij gedaan. Ik ga uit van 50 gram eikensnipper die in Chardonnay hebben gelegen voor minimaal 2 weken. Er zijn mensen die in deze gevallen de snippers en de drank in het bier gooien, maar ik las laatst dat er tannines in de drank oplossen als er langer dan 2 weken contact is geweest. Hierdoor zou het bier trekkerig en droog smaken. Dus het plan is om het eiken eerst op 140 graden te toasten en dan in een ruime hoeveelheid Chardonnay te zetten. Na 2 weken afgieten en alleen het eiken toevoegen.
Het verwachte eindresultaat is dan een droge, kurkige smaak met duidelijke Brettsmaken. Daarachter is een subtiele witte wijnsmaak met eiken aanwezig. Smaakvol en doordrinkbaar.
Aantal liters------- : 12 liter
Gewenst begin SG---- : 1056
Brouwzaalrendement-- : 70 %
Totaal brouwwater--- : 18.8 liter
Spoelwater---------- : 6.84 liter
Maischwater--------- : 12 liter
Kooktijd------------ : 60 minuten
Berekende kleur----- : 8.6 EBC (Morey)
Berekende bitterheid : 25 EBU (Tinseth)
83% 2627 g Pilsmout 3 EBC 3 EBC
10% 316 g Boekweit 4 EBC
7% 221 g Ruwe tarwe 4 EBC
35m/67°C Maischdikte is: 3.85 L/kg
20m/73°C Maischdikte is: 3.85 L/kg
1m/78°C Maischdikte is: 3.85 L/kg
15 g 4.2 %az 60 min P Kent Golding
10 g 7.9 %az 15 min P Hallertauer Blanc
15 g 7.9 %az 5 min P Hallertauer Blanc
Gistsoort: WLP510 Bastogne Ale
Na de hoofdvergisting: Brett Bruxellensis
50 gram eiken met Chardonnay
Bij het bottelen was de dichtheid 1006, wat neerkomt op een vergistingsgraad van bijna 90%. Misschien nog niet helemaal klaar dus. Voor de zekerheid met 4 gram suiker per liter gebotteld. De proefnotitie is HIER te lezen.
Deze American pale ale is getapt op een bierfestival en was wat mij betreft het beste bier dat ik schonk. Het bier was goed hoppig en met slechts 3,5% alcohol.
Dit bier is gebrouwen met de S-33, een gist met een bijzonder slechte reputatie. Hij gist niet ver genoeg uit en de smaak is belabberd, en wordt vaak omschreven als kauwgomballen. De gist is al minstens 10 tot 15 jaar geleden uitgebracht en ook ingehaald door andere stammen die beter smaken. Geen reden om naar deze gist terug te grijpen eigenlijk. Maar als je een bier met weinig alcohol wilt maken, en je wel iets van body wilt overhouden, is het gezien zijn lage vergistingsgraad wel een aardige optie. Wellicht dat de Windsorgist nog een goede kandidaat zou zijn. Ik kwam laatst in een overzicht S33 nog eens tegen als goede IPA-gist.
De smaak is prima, de Amerikaanse hoppen geven een sterk fruitige en citrusachtige smaak. Qua bitterheid is het bier misschien net wat te hoog. Voor een volgende keer zeker 5 tot 10 IBU-punten naar beneden. De bijzondere moutstort met boekweit, rogge en tarwemout wordt grotendeels overschaduwd door de hop. Bij het goed proeven van het bier valt een wat notige smaak op die van de granen moet zijn. De insteek van deze granen was ook niet perse de smaak, maar de invloed op de body, het mondgevoel van het bier. In combinatie met de gist is dit zeer goed gelukt. Het bier was voldoende vol en zeker niet waterig. De meeste proevers hebben niets gemerkt van het lage alcoholpercentage. Van enige kauwgomsmaak heb ik niets geproefd en wellicht komt dat door de stevige hoppigheid. Het tappen uit een NC-keg zorgde voor een prachtige schuimkraag. Een APA met weinig alcohol was de opdracht en deze missie is goed geslaagd!
'Hoe zijn de balletjes?" De ober gaat erbij staan alsof hij bij een
fotoshoot is en heeft een soort Voguehouding aangenomen. Dit is
Amsterdam en je weet het. 'Daar waren we echt even aan toe!',
zeg ik. De ober kirt heel hard en loopt weg alsof er een sprinkhaan in
zijn broek is gekropen. Amsterdam. We zitten aan een Ijwit van brouwerij
't IJ. Een schaaltje bitterballen on the site. Door het grote raam
schijnt de zon naar binnen. Een eindeloze stroom mensen loopt en fietst
voorbij. Er wonen bijzondere mensen in Amsterdam, dat is wel duidelijk.
Mensen met rood en groen haar, hoogwaterbroeken en brillen waarvan je
niet kunt zeggen of ze nu achterlopen of dat het juist een nieuwe modetrend
is. Er tussendoor lopen punkers met hanekammen, verdwaasde Engelsen, een
yup met bakfiets en hockeymeisjes -en jongens, een enkel gewoon mens. Ik kan er uren naar
kijken.
Naast ons zit een Amsterdams stel. Ze wonen al jaren in Purmerend,
want 'er woont geen echte Amsterdammer meer in Amsterdam', zo zegt Sjaak.
Purmerend spreek je overigens uit als ' Purre-muh-rent'. Weer wat geleerd. We hebben het
over het weer, de toestand in China, de Dappermarkt en natuurlijk over
bier. Sjaak drinkt het liefst Amstel, maar hij 'doet' ook wel eens een
IJtje. ' Je blijft toch een beetje showvinisties als rasechte Amsterdammer, hè.'
Bij de deur klinkt een opgewekt, maar hard: 'Goewemittaaagh!'. Er staat een zonderlinge man die een soort portier is. Hij is gekleed in een zwartleren broek en jas en heeft de grootste
zonnebril op die ik ooit gezien heb. Zeker de helft van zijn gezicht is
bedenkt door het zwarte plastic. Dit is ook typisch
Amsterdam.
De glazen zijn leeg, maar de ober komt gelukkig onze kant
weer op. Nu met een flamingoloopje. 'Nog een lekker witbiertje?' ' Ja heerlijk, dit kan ik de hele dag wel drinken!'
Het bier
Bij
het proeven van het bier valt op dat het bier best fruitig en kruidig
is. Ik denk dat dit komt door de gist en kruiden. Er lijken geen
Amerikaanse hoppen te zijn gebruikt, ik proef deze in ieder geval niet. De bitterheid is vrij laag, maar
voor een witbier is ie toch best stevig.
Het etiket meldt dat er
gerstemout en tarwemout wordt gebruikt. Natuurlijk kan met gerstemout
van alles bedoeld worden, maar gezien de kleur van het bier, denk ik dat
er alleen pilsmout en tarwemout wordt gebruikt. Traditioneel wordt er
in witbier ook wel ruwe tarwe gebruikt, maar deze laat ik er uit. Voor de verhouding kies ik 60% pilsmout en 40% tarwemout.
Bij het IJ werden in het verleden vaak Hallertauer, Styrian Goldings, Northern Brewer, EK Goldings en Saaz gebruikt. De citrusachtige smaken kunnen heel goed mogelijk van de gist afkomstig zijn. Om deze smaak nog te versterken en voor de zekerheid zal er een handje Cascade voor het aroma worden gedaan. Natuurlijk zijn er meer subtiele fruitige citrushoppen, maar gezien de leeftijd van dit bier komen deze niet echt in aanmerking.
In
de IJwit wordt fijngehakte citroen en koriander toegevoegd. Ik vermoed
dat het om de citroenschil gaat en niet om volledig fijngehakt fruit. Koriander overheerst snel en wordt in beperkte mate toegevoegd. Om de eerdergenoemde citrussmaak te verhogen, wordt de gedroogde citroenschil ruim gedoseerd, 2 gram per liter.
Het belangrijkste van dit witbier is de gist. Eigenlijk voor elk witbier
natuurlijk, want een groot deel van de smaak en frisheid worden hierdoor
gevormd. Nu is de IJ-gist echt wel een unieke: hij wordt bij een graad
of 25 gebruikt, waardoor er veel esters worden gevormd. De gist is
blijkbaar al door een van de eerste eigenaren uit de Weihenstephaner Hefe Bank gehaald. De herkomst is niet helemaal duidelijk. Op het hobbybrouwforum schreef iemand dat de IJwit sinds kort wordt
gepasteuriseerd. Daar gaat de kans op kweken. Het schijnt dat de Natte
en de PaasIJ geen warmtebehandeling ontvangen, dus daar kunnen we de
gist vandaan halen.
Het recept
Aantal liters------- : 15 liter
Gewenst begin SG---- : 1060
Brouwzaalrendement-- : 70 %
Totaal brouwwater--- : 23.55 liter
Spoelwater---------- : 5.55 liter
Maischwater--------- : 18 liter
Kooktijd------------ : 60 minuten
Berekende kleur----- : 8.8 EBC (Morey)
Berekende bitterheid : 19 EBU (Tinseth)
60% 2554 g Pilsmout 3 EBC 3 EBC
40% 1702 g Tarwemout 3 EBC
30m/64°C Maischdikte is: 4.21 L/kg
30m/75°C Maischdikte is: 4.21 L/kg
1m/78°C Maischdikte is: 4.21 L/kg
25 g 3 %az 60 min B Hallertau Hersbrucker
20 g 7%az 10 min Cascade
koriander 3 gram 5 min koken
limoenschil 30 gram 10 min koken
Gist: Opgekweekte IJ-gist uit een Natte.
Laat ik beginnen met zeggen dat ik in Karma geloof. Ik weet niet wat ik gedaan heb in een vorig leven, maar het moet iets verschrikkelijks zijn geweest. Bier met aardbeien, hete wortoxidatie of besmetting door een kraantje, iets van die orde. Het universum vond het tijd voor genoegdoening en eist herstel van de balans. Het zadelt mij op met een gedrocht, de Chocolate Barbier.
Het begon met een prima idee, denk ik. Maak een bier waar alle componenten van een Nutsreep in zitten. Het is een idee waar het type ingrediënten en hoeveelheden weliswaar over de grens gaan, maar ik dacht voor alles een oplossing te hebben. En ik zat fout, heel fout.
In deze proefnotitie zullen er niet te veel woorden worden besteed aan het beschrijven van de smaak. Dit bier kenmerkt zich door een afstotelijk uiterlijk met grove zeepbellen en zeer snel wegtrekkend schuim en het koolzuur is binnen een seconde of tien verdwenen uit het bier. De bellen hebben alle kenmerken van vettigheid in het bier.
Naast dit onapetijtelijke uiterlijk zijn de smaken nauwelijks in balans. De chocoladesmaak is wel aanwezig, maar de nougat, caramel en lactose zijn te veel op de achtergrond en smaken chemisch. Het komt niet in de buurt van iets wat een Nutssmaak moet lijken.
Onderstaande foto's zijn van het bier. Ik had bedacht om dit bier tijdens een festivalletje te tappen en zo lovende kritiek te ontvangen voor genialiteit en uitwerking. In werkelijkheid was het bier de beste antireclame die je kunt bedenken.
De verbeterpunten zijn er veel: De chocolade tijdens het koken was echt het domste idee ooit. Een beginnersfout. De noten bevatten ook vet, maar ik denk dat dit niet de oorzaak is geweest. De combinatie van caramel en nougat was te veel van het goede. Ondanks mijn eigen waarschuwingen bevat het bier te veel ideeen en was het gedoemd om te mislukken. Karma is a bitch.
Dit is de proefnotitie van de Lollipop IPA. Een IPA met fruitige hopsoorten, kettle souring, lactose en mango. Er staat een versgetapt exemplaar voor mijn neus.
Bij de eerste slok, de belangrijkste bij een pasgebrouwen bier, weet je het meteen. Het is 'em, of het is 'em niet. Nou mensen, dit is hem echt hoor.
Dit bier is op een fust (NC keg) gezet, waardoor er zo weinig mogelijk zuurstof in het bier is geïntroduceerd door het fust door te blazen met CO2. Om te tappen, gebruik ik een zogenaamd picknicktapje, wat eigenlijk niets meer is dan een open-en-dichtkraantje. Het is een kwestie van compleet dicht of onder hoge druk schuim uitblazen. Het doet me een beetje denken aan die ouderwetse giertanks, waarbij het spul in ruime boog op het land wordt gesodemieterd. Tot zover de vergelijking. Ondanks dit minder ideale kraantje kwam er een prachtig bier tevoorschijn onder het langzaam optrekkende schuim, Een glaasje sap, daar lijkt het op. Met schuim. Er waren enkele stukjes mango meegenomen in het vat en het leek daardoor helemaal op een vers geperst fruitsap. Dit is echter geen ontbijtdrankje, het is een IPA met een procent of 6 aan alcohol.
De soort hop en de hoeveelheden hop zijn prachtig mooi. Het bier is niet te bitter, maar dit lijkt wel op te bouwen tijdens het drinken. Aan het einde van het glas is het bier prettig bitter. Zowel in de neus als op de tong klopt de hop met de stijl. Ekuanot, Calypso, Amarillo, Simcoe, alleen maar prijswinnende, fruitige hoppen. Een fruitige geur en smaak die typisch zijn voor de New England IPA-stijl. Het proces van kettle souring is kort uitgevoerd, en er is weinig verzuring van het wort opgetreden, maar ik kan het niet meten. Ik proef wel een schone melkzurige toets. De toevoeging van mango heeft het bier mede erg fruitig gemaakt, wat ook weer erg goed combineert met de hopsoorten.
Door de moutstort met voornamelijk viennamout is het bier redelijk vol geworden, maar ik verwacht dat een goede palemout eenzelfde body en moutigheid hadden opgeleverd. Verder is er nog lactose toegevoegd, maar het bier is niet te zoet of plakkerig geworden.
Concluderend: De combinatie van de hop, verzuring, lactose en mango werken prima samen. De hoeveelheid lactose is voor de stijl misschien wat aan de lage kant gebleken, maar dit bier moet naar mijn mening niet te zoet zijn. Ik ben tevreden, dit is 'em!
Ik heb nog een zak met Munich dark van de Swaen mouterij liggen. De geur van deze mout is donker, met donkere broodkorst en toffee. In eerste instantie wilde ik hier de amber malt van Thomas Fawcett gebruiken, maar die had ik per ongeluk al eerder opgemaakt. De Munich dark is best wel donker in uiterlijk en de zak geeft ook aan dat het om een donkere variant gaat (110-130EBC), maar op de website staat 15-25 EBC). Om de moutigheid te verhogen wordt er een flink deel caravienna gebruikt. De bedoeling hiervan is om het bier echt vol en zoetig te maken. Voor een verdere smaakverdieping wordt er nog een geroosterde tarwe toegevoegd. 
