Posts tonen met het label US-05. Alle posts tonen
Posts tonen met het label US-05. Alle posts tonen

zaterdag 28 december 2024

Proefnotitie | Cold White Haze

De Cold White Haze is typisch zo'n bier dat het in zich heeft om een erg lekker bier te zijn. Het is licht, het is smaakvol, hoppig en doordrinkbaar. Op papier dan in ieder geval. De praktijk is weerbarstiger. In de loop van een paar maanden heeft dit bier te veel koolzuur ontwikkeld en wil het graag de fles uit. Nog geen fontein, maar er blijft een gezellig plukje schuim groeien uit de fles. 

Laten we deze proefnotitie positief beginnen: de naam Cold White Haze is perfect gekozen: het bier is koud (uit de koelkast), white (van de tarwe, witbier) en Hazy (voldoende troebel voor een witbier). De geur en smaak zijn voldoende. De bijdrage van de moutstort van een tarwebier geven een volle en granige basis. 

En nu voor de kritische noot: de Amerikaanse hopsoorten zijn voldoende aanwezig, maar zijn enigszins bedolven geraakt onder de mout en bedekt door de troebel. De gebruikte gist is de US-05 die een werkpaard is, maar niet veel smaak geeft. Overigens wel de bedoeling. Ergens komt de hop niet genoeg naar voren en is het niet fruitig genoeg. Dit is vooral te wijten aan de hoeveelheid hop en het ontbreken van de drooghop. Daarbij is het bier niet strak genoeg om als een soort wannabe-IPA de hop lekker te laten shinen. 

Het verschil zit hem in de details, want dit is zeker geen verkeerd bier. Maar als je weet dat er meer uit te halen was, dan is dat toch jammer. Voor de volgende keer toch meer hop en drooghoppen, een droger maischschema en wellicht iets van waterbehandeling. 

woensdag 5 juni 2024

American Wheat | Cold White Haze

Je moet het de Amerikanen nageven: ze geven overal hun eigen draai aan. Met bijvoorbeeld een hamburger was niet veel mis toen die nog uit Hamburg kwam. Gewoon een luchtig broodje met een lapje gemalen vlees ertussen. En als je eens gek wilde doen, stak je er een augurkje tussen. Of zoals die gekke oom een dotje mosterd. Meer niet. En kijk nu eens wat ze er voor apparaten van gemaakt hebben. Hetzelfde principe geldt voor heel veel bierstijlen. Vandaag hebben we het over een Amerikaans witbier, of American Wheat. 

De vergelijking met een witbier gaat direct al scheef wanneer je het over de gist hebt. Voor het Belgisch origineel is de gist zeer kenmerkend. Fenolisch, kruidig, fris, lichtzurig wellicht. In feite de spil waar de stijl om draait. In de American Wheat is deze gist vervangen door een cleane gist, waardoor het bier zijn typische karakter verliest. 

Wanneer je kijkt in de brouwrichtlijnen van een American Wheat is de stijl redelijk ruim ingericht. In principe zijn de grote verschillen:
1) een cleane gist, doorgaans een US-05;
2) minder tarwemout, tussen 30 en 50%
3) Fruitige, Amerikaanse hopsoorten. (ook nobele hoppen mogen).

Dus minder tarwemout en een goede fruitige hop erin. Ergens is dit de opmaat geweest voor de meer recente White IPA-stijl. Dit is de perfecte stijl voor een zonnige dag: smaakvol, fris en doordrinkbaar. 


De richtlijnen volgens de BJCP zijn als volgt:
IBU 15-30
OG 1044 - 1055
FG 1013 - 1008
ABV 4,0 - 5,5%


Een van de weinige American Wheats die ik proefde was de Three Floyds Gumballhead. Dit bier smaakte fantastisch en gebruikt alleen maar Amarillo hoppen. Precies volgens de bovenstaande richtlijnen dus. 

Het recept

In het recept zijn de richtlijnen gevolgd met een cleane gist en helft pale mout en helft tarwemout, aangevuld met wat caramout. De Citra en Simcoe is een gouden combinatie. De hoeveelheden zijn niet op het niveau van een IPA, maar dit wordt wel een hoppig bier. 

Batchvolume: 15 L
Kooktijd: 90 min
Maischwater: 14.83 L
Spoelwater: 4.96 L 
Totaal water: 29.79 L
Kookvolume: 27.51 L
SG voor koken: 1.038

Kenmerken
Begin SG: 1.058
Eind SG (Vaste): 1.013
IBU (Tinseth): 38
BU/GU: 0.65
Kleur: 10.2 EBC

Maischen
Temperatuur — 67 °C — 45 min

Mouten (4.23 kg)
2 kg (47.3%) — Maris Otter pale (Weyermann) — Graan — 3.3 EBC
2 kg (47.3%) — Weyermann Wheat Malt, Pale (Weyermann) — Graan — 3.9 EBC
230 g (5.4%) — Weyermann Carared (Weyermann) — Graan — 47.5 EBC


Hop (92 g)
9 g (2 IBU) — Saaz 4.5% — Maischen
4 g (3 IBU) — Citra 12% — Maischen

3 g (6 IBU) — Citra 12% — Koken — 60 min

6 g (7 IBU) — Citra 12% — Koken — 15 min
5 g (7 IBU) — Simcoe 13% — Koken — 15 min
7 g (5 IBU) — Citra 12% — Koken — 5 min

10 g (4 IBU) — Simcoe 13% — Aroma — 15 min hopstand
18 g (3 IBU) — Citra 12% — Aroma — 5 min hopstand

Hopstand op 90.2 °C


Diversen
3 g — Calcium Chloride — Maischen
3 g — Gypsum (Calcium Sulfate) — Maischen

Gist
1 pakje — Lallemand (LalBrew) BRY-97 American West Coast Ale 80%

De proefnotitie is hier te lezen. 


zondag 18 oktober 2020

Oath of Black Blood - Imperial Stout

Ik dronk laatst de Heidi & Peter BA van brouwerij de Molen. Een mooie barleywine met heidehoning. De honing gaf het bier een stevige honingsmaak die wel wat weg had van bijenwas. De 11% alcohol en stevige body van het bier ondersteunden de honingsmaak heel er goed. Zoet zoals honing. Zoals altijd wanneer ik een idee voor een bier heb, laat ik het even inzinken. Zijn er andere bieren met deze ingredienten? Wat zeggen hobbybrouwers over hoeveel je moet gebruiken? Moet ik het uberhaupt wel doen? Heb ik al niet te veel zwaar bier liggen?. Dat soort dingen. 

 Het duurde niet heel lang of ik kwam de Kaggen Stormaktsporter tegen. In 2011 was dit het
'BESTE BIER VAN DE WERELD' namelijk. Grote kans dat u het bewuste bier ook nog nooit gedronken heeft, want het is alleen bij de brouwerij te koop. Dit bier is een zware stout met jaarlijks wisselend alcoholpercentage. Het bevat heidehoning en is 2,5 maand gelagerd op bourbonvaten. Interessant! Na wat geGoogle, kwam ik erachter dat er nauwelijks meer informatie te vinden is over dit bier. Of je nu kijkt op Untappd, Ratebeer of Beeradvocate; er staat overal dezelfde spaarzame informatie. 

Voorbeelden

Natuurlijk is daar ook weer de Mad Fermentationist die er een flinke slag naar geslagen heeft, maar in feite is zijn versie ook nergens op gebaseerd en is het een imperial stout met heidehoning en kardemom. Daarna kwam ik op het hobbybrouwenforum terecht en daar had Bubs (de brouwer 'Kees') een eigen interpretatie van het bier gebrouwen. Maar ook hier heeft er geen inside information aan ten grondslag gelegen. Wel leuk om te lezen, maar geen echte kloon. Nadat ik het idee nog even in de koelkast had gezet, bedacht ik dat mijn eerste idee helemaal niet was om een kloon te brouwen. Met heel wat omwegen en overdenkingen belandt je dan toch soms ergens anders. Ik wil een imperial stout maken met honing. Een scheutje bourbon en handje eik erbij. Here we go! 

Bij elke imperial stout die ik brouw kom ik weer op het punt dat ik twijfel over de moutstort. Bij voorbeelden op internet wordt er vaak veel donkere mout gebruikt, soms wel tot 20%. Bij mijn stouts ga ik liever niet hoger dan 10-12% van de stort. En dan is er ook nog het punt van  veel verschillende donkere mouten of een enkele. Voor het gemak heb ik het recept van de Hel en Verdoemenis genomen en dat als leidraad genomen. Dus 12% brown malt, 8% cara120, 5% choco en 5% onkafte donkere mout, de rest pils. Om de honing meer te laten shinen (Raymond!!) zijn deze hoeveelheden naar beneden bijgesteld. 


Het recept

Volume: 12 liter
BeginSG: 1085
Kleur: 110 EBC
Bitterheid: 46 IBU
Maischwater: 18 liter
Spoelwater: 1 liter

 

65%    3292g Palemout
6%        303g Brown malt
10%      506g Havervlokken 4 EBC
4%        202g Caramelmout 150 EBC 150EBC
7%       354 g Heidehoning /Kokossuiker
2%        101g Geroosterde mout 1000 EBC
1%         50 g Chocolademout 900 EBC
2%        101g Zwarte mout 1400 EBC
3%        150g Carafa I 630 EBC

15g Columbus 14% az 60 min
20g Premiant 5%az 30 min
24g Saaz 2.2%az 10 min

 Gist: 2 zakjes US-05. 

Een deel van de honing is in de navergisting toegevoegd. Er zijn brouwers die zeggen dat de honing sporen kan bevatten die het bier kunnen besmetten. Dan is het handig om de honing een korte warmtebehandeling te geven door de honing te pasteuriseren. Een andere methode is om de honing tijdens het terugkoelen bij het wort te doen, zodoende dat de honing boven 70°C is geweest. De nadelen hiervan zijn duidelijk het verlies van aroma en smaak. Hoe langer en hoe hoger in temperatuur, des te minder smaak er overkomt. In dit bier zal veel alcohol aanwezig zijn. Een ander deel van de honing is vervangen voor kokossuiker wat een mooie subtiele kokossmaak geeft. 

De snippers van Amerikaans eiken worden een tijdje in bourbon geweekt om zodoende de hout -en bourbonsmaak in het bier te krijgen. Het is natuurlijk niet te vergelijken met houtlagering maar dit komt er het dichtst bij. 

 De proefnotitie staat hier beschreven. 

 


zondag 17 mei 2020

Proefnotitie: American Brown Ale

Dit is de proefnotitie van de American Brown Ale, een donkergekleurde variant van een hoppig bier.

Het bier heeft een mooie bruine kleur. Het schuim zakt snel in en het bier is goed helder. 

De geur is erg moutig. Het doet me denken aan die oude pijptabak van mijn opa, gemengd met donker waldkornbrood, marmelade en truffels. In de geur is de hop niet zo uitgesproken als verwacht. Met 3 gram per liter hop in de whirlpool rook het wort bij het brouwen erg hoppig, maar lijkt nu te worden ondergesneeuwd door de mout. Dit betekent wel dat er meer balans in het bier zit dan de doorsnee IPA. 


Dan nu de smaak: Het bier ziet er op basis van de kleur vrij machtig uit. Je verwacht een enorme bak aan zoet en volheid, maar dat valt toch wel mee. Het bier is voor het mooie iets te moutig voor een doorsnee IPA, maar drinkt nog steeds wel lekker weg. De smaken van donker brood en citrusachtige hop  zijn goed aanwezig. De US-05 heeft zijn werk goed gedaan, er is geen gistkarakter te proeven. De balans van het bier is enigzins doorgeslagen naar de mout, terwijl dit voor het mooie iets meer richting de hop had moeten gaan. Volgende keer dus weer een kleine draai aan de mout -en hopknop draaien.

Ik heb zelf maar weinig American Brown Ales gedronken. De laatste was van Cigar City uit Amerika. Die was een stuk minder moutig en wat hoppiger. Eigenlijk was het een soort pale ale met wat meer kleur en iets zoeter. Er is dus weinig referentiemateriaal, maar ik ben zelf tevreden met dit bier. Van de berekende bitterheid is weinig te proeven. En ook de geweldige geur die de Cascadehop tijdens het koken gaf, wordt overschaduwd door de mout en zoet van het bier. Voor een volgende keer zou ik iets minder caravienna en dark munich doseren om zodoende het bier iets minder vol en minder moutig te laten zijn. Verder is het een goede les dat de balans anders wordt wanneer er meer moutigheid aanwezig is.

Aanbevolen post

Overzicht van recepten | Het Ferment