Posts tonen met het label experiment. Alle posts tonen
Posts tonen met het label experiment. Alle posts tonen

woensdag 22 juli 2026

Bruisend HopWater

Met de extreme temperaturen deze zomer ligt het voor de hand om iedere avond de barbecue aan te steken en een koude rakker open te trekken. Een lekker hoppig bier is dan het lekkerste wat er is. Dit kan natuurlijk wel, maar ik kies de laatste tijd toch steeds vaker voor een alcoholvrij alternatief of gewoon water. Niet alleen vanwege de alcohol, maar ook vanwege de calorietjes. 

Laatst heb ik een keg gevuld met water, watermeloen, aardbei en een paar citroenen. Gewoon een hoop fruit en water, geen suiker. Na het vullen, het koolzuur er op gezet en in de koelkast ermee. Na een dag was het water verandert in een fruitige, niet te zoete vruchtendrank met prik. Ook nog eens leuk voor de kinderen om dit in een glas te tappen. 

Als hobbybrouwer kun je eenvoudig koolzuurhoudend water maken en op die manier allerlei smaken toevoegen. Denk hierbij aan thee, fruit of kruiden. In dit artikel zijn wat ideeën samengevat en proefbatches gemaakt met hopwater. 

Sparkling Tea

Op de website voor alcoholvrij/arm bier ondernulpuntvijf.nl zag ik de term sparkling tea. Een beetje lullig gezegd is het gewoon hele dure icetea, maar er zit blijkbaar toch wel wat meer creativiteit achter. Er is zorgvuldig een  blend van theeën samengesteld, waardoor het mooie fruitige tonen zijn ontstaan. In de omschrijvingen vallen de termen culinair, complex, floraal en mousserend, en daar ontstaat bij mij een lichte jeuk. 

Ook andere producenten van sparkling tea hebben prachtige websites met champagne-achtige flessen, mooi gedekte tafels en een enkele samenwerking met een Michelinsterrestaurant. De prijzen liegen er niet om, een mooi flesje kost al gauw meer dan 20 euro. Het is een beetje te vergelijken met die culinaire grape ales, waar het verhaal er omheen de prijs moet rechtvaardigen. 

Ondanks de uitslag die ik van de marketing van dit soort producten krijg, is de ontwikkeling en het productieproces natuurlijk onwijs interessant. Het zal niet zo makkelijk zijn als een hand thee een nacht laten weken en daarna met prik in een dure fles af te vullen. 

Hopwater

Dit idee kan nog wat verder richting bier worden gebracht. Uit Amerika, waar anders, komt het idee van hopwater. In het algemeen kan je zeggen dat dit koolzuurhoudend water met hopsmaak is, soms aangevuld met kruiden, thee, fruit of suiker. Het lijkt wel wat op de hard seltzer, maar dan zonder de alcohol. Een flink aantal brouwerijen experimenteren met een dergelijk drankje. En de mogelijkheden zijn eindeloos. 

Als basis wordt er vaak eerst een fruitige hop geweekt in koud of heet water. De meeste recepten geven een temperatuur van rond 75-80 graden aan. Dit is de temperatuur waarbij normaal gesproken de hopstand wordt uitgevoerd. Volgen een enkele brouwer helpt dit om scherpe hopsmaken te laten verdampen en een prettig hoparoma te geven. Op deze basis wordt het fruit en eventuele kruiden toegevoegd.

Als voorbeeld: Bij Lagunitas brouwt men verschillende versies van de Hoppy Refresher. In de baisisversie zijn Citra, Equinox, and Centennial hops verwerkt.  Daarnaast is er een versie met citroen en bloedsinaasappel. 'No Carbs', dus ook geen suiker toegevoegd. 

Ook in Nederland is dit op kleine schaal doorgedrongen. Bij Walhalla in Amsterdam wordt een sparkling water met citroensap en Citra gebrouwen. De BoerenBrouwers gebruiken Citra en Sabrohop. En bij RockCity wordt geen hopsoort genoemd, maar deze is wel DDH. 

Volgens een andere site heeft water met hop, en dus expliciet zonder alcohol en suiker, zelfs medicinale eigenschappen. Hop is immers familie van de cannabis en heeft een rustgevend effect. 

Versie 1 - basisrecept

Voor een recept wil ik graag een simpele versie maken waarbij de doseringen moeten worden
gecheckt. Hiervoor is er een kleine batch in een PET-fles (1,5 liter) gemaakt. 

Ingredienten:
  • 1,2 liter kraanwater
  • 3 gram Nectaronhop
  • 1 zakje groene thee
  • 1 el citroensap 
Het water is aan de kook gebracht en afgekoeld tot 80°C. De hop en het theezakje is er in gedaan. Dit heeft 20 minuten getrokken. Hierna is de hop er d.m.v. een koffiefilter uitgefilterd. De vloeistof was lichtgroenig en helder en is overgebracht in een PET-fles. Na het toevoegen van het citroensap werd de vloeistof ondoorzichtig. Met een carbonatiedop en een CO2-fles is er koolzuur toegevoegd. 

Oordeel: De geur was mooi fruitig. De Nectaronhop is typisch zo'n NEIPA-hop en de geur doet daar ook sterk aan denken. De smaak is ook goed hoppig, maar echt te bitter. Het is mooi om te proeven dat het mondgevoel niet waterig is.  

Versie 2 - hopback

Voor de vervolgversie zal de bitterheid omlaag moeten. Hiernaast een theoretisch plaatje van de invloed van kooktijd op bitterheid, aroma en smaak. De conclusie die ik hier uit trek voor dit project is dat de hop veel korter bij 80°C moet worden geweekt. 

In dit huis-tuin-en-keukenexperiment zijn de omstandigheden niet ideaal, dus om de praktische problemen een beetje te omzeilen is het water opgewarmd tot 80°C. Daarna is de hop in de koffiefilter (in de trechter) gedaan en is het water door het filter heen gespoeld. Wel iets langzamer dan verwacht, dit duurde nog een minuut of 10. Er is geen groene thee gebruikt. Verder waren alle ingrediënten en hoeveelheden hetzelfde. Er is nog een mespuntje magnesiumchloride in gegaan. 

Oordeel: Heel weinig bitter, geen rauwe hopsmaak of hopburn. Het hoparoma is minder aanwezig dan bij versie 1 en 3. 
 

Versie 3 - tweaken

Tegelijk met versie 2 is er, met dezelfde ingrediënten, in deze versie zoals dat tegenwoordig heet een beetje getweakt. De helft van de hop is ongeveer 5 minuten in het water van 80°C gedaan. De andere helft is in het filter gedaan. Het water (met de hop) is daarna door het filter gepasseerd, waarbij er langer contact is geweest met de hop. Dit zal vermoedelijk resulteren in wat meer bitterheid dan versie 2. Er is geen thee gebruikt. 

Oordeel: Er is een lichte bitterheid aanwezig. Het hoparoma is wat minder prominent aanwezig dan bij versie 1. De hopsmaak is wat rauw. In de nasmaak is er een lichte hopburn in de keel. 

Versie 4 - koudhoppen

Het drooghoppen van het hopwater zou volgens sommige bronnen een wat rauwe en ongepolijste hopsmaak opleveren. Om dit te controleren is er 3 gram Nectaron 3 dagen koudgehopt. Daarna is de hop gescheiden van de vloeistof. Er is geen thee gebruikt.

Oordeel: Het hoparoma is licht en weinigf aromatisch. Er is een heel licht bittertje aanwezig en het doet waterig aan. Wel goed drinkbaar. 


Conclusie

Er is geen duidelijke favoriet te kiezen uit bovenstaande. Versie 1 had het mooiste aroma en echt een NEIPA-achtige hoparoma. Helaas wel te bitter. Er zal toch iets van een langere warmtebehandeling (hopback) moeten plaatsvinden: de versie (2) met korte contacttijd van de hop en  alleen koudhop hadden niet voldoende hoparoma. In theorie zou versie 3 de beste versie moeten zijn. Verder zal er ook thee in de drank moeten, dit geeft meer body en maakt de drank minder waterig. 

Bij een volgende versie zal de hop (2 g)  in een hopzakje in het water van 80°C worden gedaan. Na 15 min wordt de hop verwijderd en het bier wordt met 1 gram hop gedrooghopt. En uiteraard wordt er thee toegevoegd. 

vrijdag 3 oktober 2025

Zelf Eisbocken

De oorsprong van, of legende achter, de Eisbock is een mooi verhaal. Zoals zoveel van dit soort anekdotes zal het hier om een ernstige versimpeling van de werkelijkheid gaan, in de loop der jaren aangevuld met allerlei details, die dan wel of niet waar zouden kunnen zijn. De legende gaat als volgt: héél lang geleden had men in Duitsland bij een kroeg twee vaten bockbier buiten laten staan. Omdat het winter was, was de inhoud ’s nachts afgekoeld en bevroren. De vaten waren hierbij gebarsten. Degene die de vaten was vergeten binnen te halen, moest voor straf de bruine drab onderuit het vat opdrinken. De clue van het verhaal is natuurlijk dat dit stroopje best wel erg lekker was. Sindsdien is het ambacht van het eisbocken begonnen. Mooi hè!?

Hoe werkt het?

Maar hoe werkt het nou eigenlijk volgens de natuurkundigen? In feite is bier een mengsel van water, alcohol en smaak (suikers, etc.). Als het bier wordt bevroren, zal de waterfractie bevriezen. De alcohol en smaak hebben een veel lager vriespunt en blijven bij de gemiddelde vriezertemperatuur van -17°C vloeibaar. Om deze fracties te scheiden, zul je de klomp ijsbier rustig moeten laten ontdooien, waarbij de opgesloten alcohol en smaak, met wat water vrijkomen. Wanneer je het idee hebt, dat de vrijgekomen vloeistof geen kleur meer heeft, en dus geen smaak, dan kun je stoppen. Door het verwijderen van het ijs concentreer je het bier. Men noemt dit ook wel vriesdestillatie. 
Het nadeel van deze methode is dat de verkregen vloeistof geen koolzuur heeft. Je zult dit bier dus van koolzuur moeten voorzien, of het plat drinken. In principe is dit een soort likeurtje geworden, dus dat kan ook. Een ander nadeel is dat wanneer je bijvoorbeeld een bier met een vreemd smaakje of te veel kruiden hebt gebrouwen, je dit niet gaat wegpoetsen door het bier te eisbocken. Ook als je een heel bitter bier hebt, zal dit niet persé een lekkere ijsbock worden. In het algemeen kun je stellen dat de smaken intenser worden, meer alcoholisch, zoeter en ‘donkerder’.
 

Het experiment

Voor dit experiment zullen we verschillende bieren gaan eisbocken. Per bier wordt een PET-fles tot halverwege gevuld. Tijdens het bevriezen wordt het volume van het bier groter, dus wanneer de fles helemaal gevuld wordt, bestaat de kans dat de fles scheurt. De fles wordt liggend in de vriezer gelegd voor minimaal 24 uur. Hierna zal de fles op de kop worden geplaatst (zonder dop) in een maatbeker. Gedurende het proces wordt de hoeveelheid opgevangen vloeistof en het ijs beoordeeld of het proces klaar is. Aan de hand van het alcoholpercentage van het bier voor het eisbocken en de hoeveelheid verwijderd water, kan worden berekend hoeveel alcohol er in de Eisbock zit.
 
De bieren voor dit experiment zijn hieronder weergegeven. Hierbij is het doel ook vooral om te bepalen of een bepaald bier of afwijking toch nog tot een smakelijk bier leidt na het ijsbocken. 
  • Heineken (pils) 
  • Alcoholvrij Heineken (alcoholvrij)
  • Rauchbier (rokerig en bitter) 
  • Philly Sour bier (zuur bier)
  • Geoxideerde blonde (oud bier) 
  • King Kong Karamel (zoet, dextrines, donkere mout)

De resultaten 

Dit experiment is verre van wetenschappelijk. Tijdens het uitlekken van de flessen is visueel beoordeeld of de achtergebleven, bevroren fractie uit kleurloos ijs bestaat. In sommige gevallen, zoals bij de donkere bieren, was het ijs nog licht gekleurd, wat betekent dat er nog 'smaak' is achtergebleven. In de berekening van de toename van het alcoholpercentage is er wel rekening gehouden met puur ijs of water wat verwijderd is. Erg consequent is dit dus niet gebleken. 


Na het inschenken van de bieren valt meteen op dat de bieren een donkerder uiterlijk hebben in vergelijking met het basisbier. En dat is logisch door het concentreren van het bier, maar er zal ook wat oxidatie een rol spelen. 


Als algemene conclusie kunnen we zeggen dat de smaken die in het origineel aanwezig waren, versterkt in de eisbockversie uitkomen. 
- Het alcoholvrije bier heeft voor de behandeling al een lichte moutzoetigheid, en erna is deze smaak sterker geworden. 
- Het pils volgt deze conclusie niet helemaal, het mondgevoel lijkt wat wateriger te worden. Verder is de smaak wel iets intenser.
- De winnaar van deze test is het rookbier. Voor het eisbocken was de smaak al redelijk rokerig en het bier licht gebrand. Erna is de porter verandert in een imperial stout met heel veel rokerigheid. Echt heerlijk!
- De biscuit blonde was een bier van over de datum en al stevig geoxideerd. Dit vertaalt zich in de eisbockversie, waarin de oxidatie en zurigheid het bier bijna ondrinkbaar maken. Er lijkt zelfs iets van een augurksmaak aan te zitten. 
- De Philly sour was een flink zuur bier, niet vanwege een infectie maar door melkzuur. Een dergelijk type bier lijkt niet geschikt voor het eisbocken. De zure smaak is scherp en niet lekker. 
- De King Kong is een type bier wat in theorie goed met eisbocken samengaat. Het origineel is weliswaar te moutbitter door de hoge hoeveelheden caramout, en deze smaken komen in het bier na de behandeling ook terug. De toename in zoetheid maskeren dit gedeeltelijk, maar het bier krijgt wel een onvoldoende. 


Conclusie

- Smaken die voor het eisbockproces aanwezig zijn worden over het algemeen versterkt. 
- Bieren met een afwijking (oxidatie, zuur, te moutbitter) worden niet drinkbaar(der) door eisbocken.
- De verwachte toename in bitterheid door het eisbocken kon niet worden bevestigd tijdens het proeven.

woensdag 17 april 2024

KING KONG | Caramout Quadrupel

Het komt maar zelden voor dat ik tijdens het lezen van een brouwgerelateerd artikel zo enthousiast werd, dat ik direct wilde gaan brouwen. Tot gisteravond. De laatste Beer and Brewing bood mij een inkijkje in de Amerikaanse brouwwereld, waarin innovatie en extremiteit heel erg belangrijk zijn. Een brouwerij kan van de ene op de andere dag een hype zijn. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan de 'uitvinders' van de black IPA, NEIPA of cold IPA. 

Deze uitgave van het magazine had als onderwerp mout. De onderwerpen waaierden uit van milletmout, oude graansoorten naar Afrikaanse brouwmethoden met sorghum, etc. Het artikel waar ik compleet mindblown van werd, was eigenlijk niet eens zo'n groot artikel. In dit stukje werd beschreven hoe Brouwerij Horus Aged Ales in Californie ieder jaar een andere versie van hun CrystAle brouwt. Het uitgangspunt voor deze reeks bieren is het 100% gebruik van crystal -of caramouten in de moutstort. In feite is er met bestaande technieken en bestaande mouten een nieuwe, verfrissende aanpak bedacht en dus hebben ze eigenlijk een nieuwe bierstijl uitgevonden. Het concept van alleen caramouten betekent dat er geen enkele basismout in het bier gebruikt en er dus ook dat er geen enzymen in de maisch aanwezig zijn. De suikers en smaken in de mouten zullen simpel gezegd moeten worden opgelost, wat resulteert in een dikke, donkere suikerige oplossing die bijzonder matig zal uitvergisten. 

Cara -of crystalmouten bevatten, afhankelijk van het productieproces, Maillardproducten, dextrines, langere en kortere suikerketens. Over het algemeen kun je zeggen dat deze lastig of niet vergistbaar zijn. In een normaal brouwproces dienen deze mouten vaak alleen ter ondersteuning boven op de basismout. Voor wie wel eens een (koud)extract van donkere mout heeft gemaakt, die weet dat dit resulteert in een dikke vloeistof met een intense geur en smaak, die lijkt op melasse, stroop en koude koffie. In geen geval verwacht je hier een smakelijk bier uit te kunnen vergisten. Dus wat hebben ze daar op bedacht bij de Horusbrouwerij? Iets wat juist minder mondgevoel geeft en wel goed uitvergist. U raadt het al: suiker natuurlijk! Ongeveer 10% van de stort is bruine -of turbinadosuiker. 

Wanneer je dit heel zaakje probeert te vergisten, zal dit nog steeds vloeibare suiker zijn en wellicht ook niet echt lekker. De brouwer heeft hierin voorzien door de lagering in een vat plaats te laten vinden. Vatlagering zorgt uiteindelijk voor een verminderde zoetbeleving en eventuele scherpe randjes van gebrande mouten of zurige caramouten worden verzacht. Aangezien we in onze brouwerij geen vat hebben en we ook een beetje ongeduldig zijn, zullen we een deel van het brouwsel bloot stellen aan ons ultrasoon bad. De vorige experimenten leken een goed resultaat te hebben om het bier te verouderen en om de smaak van hout razendsnel over te dragen in het bier. 

Het brouwen

Voor mijn bier heb ik alle caramouten uit de voorraad naast elkaar uitgestald. Van sommige zakjes weet ik niet eens meer wanneer ik deze gekocht heb en die zijn dus behoorlijk op leeftijd. Als ik zou moeten schatten, zou ik bij enkele wel een jaar of 8 (!) zeggen. Voor het experiment prima, de mout rook verder prima. In het recept van Horus zijn een vijftal mouten gebruikt, waar ik niet een gelijke van in huis had. Ik probeerde met mijn voorraad een mix van verschillende kleuren en typen mout aan te houden. De onderstaande moutstort heeft dus niets te doen met die van het magazine. 

Na het brouwen was ik behoorlijk teleurgesteld over het uiteindelijke rendement van dit bier. Met dik 7 kilo mout op slecht 15 liter water, kom ik op een bedroevende 25% maischefficientie, met een SG van 1048. Voor de zekerheid had ik langer gemaischd en langer gekookt, maar dat heeft niet veel effect gehad. Sommige van deze mouten waren natuurlijk ook al behoorlijk oud, maar dat kan niet zoveel effect hebben op de oplosbaarheid.
Overigens is deze 25% berekend op basis van de moutstort zonder de suiker. Inclusief de suiker komt het begin-SG op 1086 en wordt het alsnog wel een dik bier, maar ik had hoger verwacht. 

25% efficiëntie
Batchvolume: 11 L
Kooktijd: 75 min
Maischwater: 14.02 L
Spoelwater: 2 L
Totaal water: 22.02 L
Kookvolume: 15.5 L
SG voor koken: 1.039


Kenmerken
Begin SG: 1.086
Eind SG: 1.001
IBU (Tinseth): 45
BU/GU: 0.57
Kleur: 153 EBC


Maischen
Temperatuur — 65 °C — 75 min


Mouten (7.434 kg)
2.595 kg (34.9%) — The Swaen GoldSwaen Munich Dark — Graan — 145 EBC
1.012 kg (13.6%) — Dingemans Aroma 150 — Graan — 150 EBC
881 g      (11.9%) — Caramel Rye Malt — Graan — 159 EBC
782 g      (10.5%) — Dingemans Cara 120 MD — Graan — 120 EBC
733 g       (9.9%) — Weyermann Carabohemian — Graan — 200 EBC
626 g       (8.4%) — Castle Malting Chateau Cara Blond — Graan — 20 EBC
623 g       (8.4%) — Carapils — Graan — 3 EBC
182 g       (2.5%) — Thomas Fawcett Amber Malt — Graan — 101 EBC

1300 g - Kandijsuiker

Hop (25 g)
25 g (45IBU) — Northern Brewer 7.3% — Koken — 60 min


Vergisten
Lallemand Kveik / Lalvinne EC1118 / Gozdawa US East Coast 01 'Conan'
Hoofdvergisting — 18°C — 14 dagen

De vergisting wordt gedaan met de bovenstaande gisten. Deze waren al in het wort gedaan voordat er dichtheid is gemeten, dus wellicht wat veel gist. 

Na de hoofdvergisting wordt het ultrasoon experiment uitgevoerd. 

zaterdag 30 mei 2020

Session Saison | Vergelijk van saisonkorrelgisten


Ik heb een haat-liefdeverhouding met saisons. Of niet echt haat, gewoon soms een Mehh-gevoel over de stijl. Daar kan de stijl verder niets aan doen. Het zijn vooral de brouwers die zich er soms makkelijk vanaf maken. Of ze gebruiken de verkeerde gist, die geen saisongist is, of het bier is een zompig, ultradroog en muf misbaksel. Daartussenin zit een vrij ruim gebied van mooie saisons die weliswaar droog zijn, maar die een kruidige, wat kurkige, peperige (zwarte) en lichtfruitige smaak hebben. 

Er zijn een groot aantal saisongisten op de markt, zowel vloeibaar als in korrelvorm. In de gedroogde vorm zijn er hier drie soorten goed verkrijgbaar, het gaat dan over:

- Danstar Belle Saison
- Lallemand BE -134
- Mangrove Jack's M29

De fabrikanten van deze gisten hebben allemaal mooie datasheets waarin de eigenschappen worden benoemd. Voor de overzichtelijkheid hier een tabelletje met deze informatie. 




 Ervaringen van anderen


Er zijn talloze verslagen van brouwers die deze gisten hebben gebruikt. Vaak worden deze 1 op 1 met elkaar vergeleken, maar ik heb ze nog nergens alle drie naast elkaar gezien.
Uit de ervaringen is enigszins te filteren wat over het algemeen de indruk is. 

De Belle Saison is redelijk betrouwbaar in vergistingsgraad en gist goed en ver door, maar is best saai. De gist levert een zwarte peperigheid en wat bananensmaak, maar in vergelijking met de WY3711 French saison, toch minder saisonkarakter.

De BE-134 lijkt al wat interessanter, met 'earthy' -en perenaroma's. In de smaak is er banaan, fruitig en er zijn lichte kaneeltoetsen met een hint van kruidnagel. Het bier vergist erg droog uit en kan soms last hebben van een trage vergisting.

M29 van Mangrove Jack's geeft fruitige, kruidige en peperige smaken. Daarbij is het een snelle vergister. Volgens sommigen kan het bier in 2 weken op de fles. Bijzonder feit is dat hoparoma's lijken te verdwijnen na het vergisten. Van alle drie de gisten vergist deze het meest ver door.  Deze gist werd eerder door Mangrove Jack's als een algemene Belgische gist verkocht, maar is daarna omgedoopt tot saisongist.


Farmhouse ales   

 

Ter lering en vermaak heb ik ook het boek Farmhouse ales uit 2004, van de Amerikaanse brouwer Phil Markowski aangeschaft. Dit boek geldt al jaren als het naslagwerk voor Farmhouse ales, oftewel saisons en bier de gardes. Hierin wordt de geschiedenis, ingredienten, verspreiding en proces beschreven. Hoe het vroeger ging en hoe er tot de hedendaagse saisons is gekomen. Een fantastisch boekwerk waar je echt zin krijgt om een saison te brouwen. Het recept in de volgende paragraaf is samengesteld op informatie uit dit boek.

Recentelijk is er echter een artikel verschenen van Verloren Bieren  van de hand van Roel Mulder waarin in bijzonder felle bewoordingen de inhoud van het boek worden weerlegd. De titel van het artikel suggereert al iets heel ernstigs: Fact Check: Yvan de Baets over saison (met schokkende resultaten). Mulder beweert dat er heel matig tot slecht onderzoek is gedaan door de Baets. De Baets is trouwens brouwer bij brouwerij de La Senne. Blijkbaar heeft hij stelselmatig informatie verkeerd geïnterpreteerd en zelfs gegevens die niet in zijn plaatje pasten naast zich neergelegd. De grootste pijnpunten volgens hem liggen bij het verkeerde inschatting van de regio waar dit type werd gebrouwen, de omstandigheden waarin gemout en gebrouwen werd, en de seizoenen waarin werd gebrouwen. 

Dat deze informatie niet juist blijkt te zijn, is natuurlijk jammer. Aan de andere kant bevat het boek veel goede informatie die bovenal erg inspirerende is. De relatieve eenvoudigheid van de recepten, mout, gist en hop, gekoppeld aan de moeilijkheden van brouwen, gistbehandeling, temperatuur, etc. stellen het bier in een mooi perspectief, waarbij ook de ontwikkeling van vroeger tot nu worden gepresenteerd. Wat mij betreft nog steeds een mooi boek om te lezen. 

 Het recept


Het wort van dit brouwsel wordt verdeeld in 3 delen, waarbij de temperatuur in eerste instantie op 25°C wordt gehouden.  Het recept is samenstelling van andere recepten. Het is een volgraanrecept, waar havermout en tarwemout worden gebruikt voor de granige smaak. De Vienna voor body en moutigheid en de carahell voor body.
          

Aantal liters------- : 16 liter
Gewenst begin SG---- : 1049
Brouwzaalrendement-- : 70 %
Totaal brouwwater--- : 25.12 liter
Spoelwater---------- : 11.12 liter
Maischwater--------- : 14 liter
Kooktijd------------ : 60 minuten
Berekende kleur----- : 10 EBC (Morey)
Berekende bitterheid : 28 EBU (Tinseth)


69%  2619 g Pilsmout 3 EBC               3    EBC   
15%    569 g Havermout                    10   EBC   
8%     303 g Viennamout                    6    EBC
5%    189 g Tarwemout                      3    EBC
3%    113 g Carahell                          20   EBC   
  

Maischschema:
35m/62°C Maischdikte is: 3.68 L/kg
30m/73°C Maischdikte is: 3.68 L/kg
1m/78°C Maischdikte is: 3.68 L/kg

15 g  7 %az  60 min P Northern Brewer    

15 g  6 %az  10 min P Sladek    
20 g  5%az  5 min P Hallertau Perle             
  

                
Gist:

- Danstar Belle Saison
- Lallemand BE -134
- Mangrove Jack's M29 

Criteria


Na het vergisten zal worden gekeken naar:
- Vergistingssnelheid
- Vergistinggraad
- Geur en smaak







 


Aanbevolen post

Overzicht van recepten | Het Ferment