Proefnotitie | Disco Dip Sprinkle Mix | Pastry Sour

De Disco Dip Sprinkle Mix, een Pastry Sour staat hier voor me. Gebotteld met een beergun, wat voor mij een nieuwe ervaring is. Dat was even wennen met temperatuur en druk en zo, en daardoor is het koolzuurgehalte wat aan de lage kant. Enkele flessen zijn voorzien van een extra schepje suiker, want dit soort frisse bieren kunnen over het algemeen wel wat extra prik gebruiken. De belletjes verdelen de smaak in de mond over de tong, waardoor het zuur en fruit tot leven zullen moeten komen op de tong. 

Dit bier is een genot voor het oog. De kleur is prachtig fel rozerood. Er zweeft ondanks het bottelen vanuit een fust met beergun toch nog wel een sneertje gist door de fles, maar bij voorzichtig uitschenken valt dit erg mee en blijft het bier goed doorzichtig. 

De geur wordt gedomineerd door de fruitigheid met voornamelijk veel rood fruit dat doet denken aan grenadine, aardbeien en frambozen. Volgens sommige proevers is het Karvan Cevitam.  Ook de zure matten zitten er goed in. Natuurlijk met de prikkelende sensatie van het citroenzuur, en in combinatie met de flinke hoeveelheid zwarte bessen is het bier goed zurig geworden. Niet het typische 'melkzuurbacteriezure-Gose'-smaak, maar een enorm friscitroenige smaak. De zure matten leveren daarnaast ook nog een aardbeiensmaak zoals vermeld op de verpakking. Deze wat kunstmatig aandoende smaak past goed bij het zure en verhoogt de algehele fruitigheid. Van de meergranenmoutige basis is niet veel meer te maken. In feite was dit een soort sterk witbierachtige samenstelling, maar met dit soort extreme fruitigheid valt dat allemaal weg naar de achtergrond. Ook van de gist is nauwelijks iets terug te proeven. De Scottish ale gist is gekozen vanwege de wat lagere vergistbaarheid en dit heeft prima gewerkt en heeft een wat zoeter bier opgeleverd. Om het verder aan te zoeten is er lactose gebruikt. Niet persé mijn favoriete ingrediënt, want dit levert naast een zoetig, glad mondgevoel toch ook een wat zuivelachtige weeïgheid op. Om het bier een zoetere en ronde smaak te geven is er calciumchloride toegevoegd. Dit lijkt een prima aanvulling, zeker omdat hier uit de kraan onthard water komt. 

In het eindoordeel is het bier wat mij betreft prima gelukt. De verbeterpunten zijn de hoeveelheid koolzuur, het schuim en de bitterheid kan nog wat lager. Voor het koolzuur kunnen de flessen en het fust in de vriezer en meer druk op het fust. Het schuim wordt lastig, omdat het zuur en fruit een negatief effect op het schuim hebben (fruit weet ik niet zeker).  Met zijn (of haar) 19 IBU is het bier nog net iets te bitter. Ik verwacht dat door het verder verlagen van de bitterheid, het zoet nog wat sterker de voorgrond zal nemen. Dus al met al een prima bier, dat met wat kleine aanpassingen een geweldig bier kan worden.

Proefnotitie: Zure Matten Göse

Gose met zeezout

De Gose heeft een geel, troebel uiterlijk, Het schuim is fijn en stabiel. Er is voldoende koolzuur voor de stijl aanwezig. 

De geur is niet direct melkzurig, maar ademt een soort witte wijn. Het is een net-niet frisse geur van melkzuur en bijna niet te vergelijken met bieren die met een melkzuurbacterie zijn behandeld. Het mist hiervoor de scherpte. De geur is verder niet heel erg uitgesproken, de hop biedt niet veel geur. 

De smaak is zurig en heeft een goede doordrinkbaarheid. De koriander is nauwelijks te proeven, terwijl deze wel echt heel aromatisch was. Het zout heeft een apart effect,  iets uitdrogend en ziltig.  Het bier is over het algemeen niet heel uitgesproken, of zuur. Wel zuur genoeg voor de gemiddelde bierdrinker denk ik. De smaak is als een soort milde weizen, waarbij de tarwesmaak niet uitsteekt. 

Gose met zure matten

De toevoeging van de zure matten is begonnen als idee toen ik een naam voor dit bier aan het verzinnen was. Zure matten zijn typisch van die snoeprepen uit mijn jeugd, die sterke herrinneringen oproepen aan zakgeld in guldens, fietsenhokken en misselijkmakende hoeveelheden snoep. Voor degenen die het niet kennen, het zijn een soort repen met meestal aarbeiensmaak, bedekt met een mengsel van citroenzuurkristallen en suiker. Als je het in je mond steekt, trekt je tandvlees op en zal je gezicht vertrekken. Zuur dus. Op een deel van het bier heeft een vol pakje zure matten voor 2 weken gelagerd. Alle kleur en alle citroenzuur was volledig verdwenen na het lageren. Wat resteerde was een wit, gelatine-achtige dradenslijm. 
Over het algemeen is de proefnotitie hetzelfde als voor het basisbier. In dit bier is er echter geen zout gebruikt. De kleur lijkt iets meer rood, maar wellicht is dat een associatie met de kleur van de matten. In de geur is hoofdzakelijk het citroenzuur en in mindere mate de aardbeiengeur waarneembaar. De smaak is een pak zuurder dan het origineel. De citroenzuur maakt het veel frisser en eigenlijk lekkerder. Een vol glas van dit bier is te veel denk ik, maar de smaak en combinatie is zeker wel interessant. 

Gose met blauwe bessen 

Voor het derde deel wilde ik iets heel anders doen. Bij de supermarkt kun je ingevrorenblauwe bessen kopen. Op 5 liter heb ik 500 gram gebruikt. De kleur was welhaast instant rood. De vergisting op het fruit heeft nog wel 2 weken geduurd.  Bij het proeven is het fruit niet zo aanwezig als dat je op basis van de hoeveelheid zou verwachten. Het fruit is wat verstopt, maar geeft wel een wat zurige smaak. Dit brengt de balans wat richting het zuur, het tegenwicht in de vorm van zoetheid ontbreekt hierbij.