Proefnotitie | Bellerophon

Ik heb sinds kort een multifocaalbril. De kleine lettertjes werden wat vaag bij het lezen en dus moest ik er aan. Het is wel even wennen zo'n bril. Als je door de bril naar beneden kijkt, wordt het vaag en als je wilt lezen en je kijkt rechtdoor, is het ook vaag. Met enige regelmaat staan mijn ogen in de verkeerde stand en gaan ze alle kanten op, het beeld dat eerst heel scherp was, is een tel later vertroebeld en daarna is het weer OK.

In een vergelijkbare analogie heb ik de aanloop naar de Bellepheron beleefd. Aan het begin had ik alles scherp op het netvlies: eerst wijngist en dan afmaken met een Brett. Handje kersen erbij voor de fruitige, roodfruitsmaak. Daar kwam verandering in bij het vergisten. Het eens zo kristalheldere idee vertroebelde voor mijn ogen en het bier leek volledig mislukt. De vergisting met de wijngist was in 1 week al doorgegaan tot 1010, waar ik hoogstens 1020 had verwacht. Ik vermoed dat het zakje niet alleen wijngist bevatte, maar toch minstens een paar cellen met biergist of andere organismen bevatte. De geur van het bier was op zich best prima, fruitig met een lichte hint van kurk. Alhoewel dit ook een associatie met de wijngist zou kunnen zijn. Toen er na het toevoegen van de kersen ineens een rare vlokkerige laag op het bier lag, was ik klaar om het bier aan de gootsteen toe te vertrouwen.

De positiviteit kwam bij het bottelen pas weer een beetje omhoog; de vlokken bleken eiwitten te zijn die
samen met de papperige inhoud van de kersen een heel uniek uiterlijk had gekregen. Het bier had een mooie fruitige en zelfs wat wijnachtige smaak met een duidelijk brettprofiel ontwikkeld. Wel wat sterk in de paardendeken, maar prima. Na 3 weken wachten opende ik een fles en werd het me weer wazig voor de ogen. Dun, bruin water met minimale schuimkraag en iets zurige kersenlimonadesmaak. Niet meer te redden deze troep, dacht ik. 

We zijn nu inmiddels weer 5 weken verder en met een kleine tegenzin heb ik weer een fles in de koelkast gezet. Bij het openen is er een goede sis en stijgt er rustig koolzuur op in de fles.

De kleur is mooi roodbruin en het bier is helder. Het schuim is wat flauwtjes, maar er blijft een klein ringetje schuim aanwezig.  De geur is stevig, met voorop de Brett, die een wat leerachtige en paardendekengeur verspreid, maar al veel minder vuig dan tijdens het bottelen. Daarna verschijnt de fruitigheid, met vooral stevig rood fruit (natuurlijk de kers, maar ook druif en wellicht wat dadels of vijgen). 

 
Het bier is door de verre uitvergisting op ongeveer 9% uitgekomen, waardoor het bier een verwarmend karakter heeft. Het mondgevoel is niet zoet, en kan je zelfs wat dun noemen. Of licht. Andere proevers noemden het zelfs een fris bier De Brett is ook in de smaak aanwezig maar dit is meer op het niveau van een Orval van een paar maanden oud. De moutstort is niet heel belangrijk gebleken,  Natuurlijk geven de donkere mouten een wat voller en iets moutiger bier, maar de smaak is voornamelijk bepaald door de gist en de Brett. In hoeverre de invloed van de wijngist echt heeft bijgedragen aan dit bier weet ik niet, maar uniek is het zeker, dus dat moet wel.

Proefnotitie: CitrusPers

Het idee van de CitrusPers is om een extreme fruitigheid in het bier te introduceren op meerdere manieren:
1. Het toevoegen van korianderzaad tijdens de vergisting;
2. Het toevoegen van citroenschil aan het einde van het koken;
3. Een brede range aan hoppen met verschillende hoeveelheden aan geraniol en linalool;
4. Een fruitige gist die op wat hogere temperatuur (21°C) is vergist;
5. Toevoegen van Brett voor een uitdrogend effect en dus het meer naar voren laten komen van de fruitigheid.
6. Het reduceren van de hoeveelheid zuurstof tijdens het op vat zetten door het 'spoelen' van het fust met koolzuur.  Niet perse een directe invloed op de fruitigheid, maar
de frisheid van het bier wordt hierdoor verhoogd.

Het bier tapt met een heldere geel, oranje kleur en een fijne schuimkraag. De

kraag trekt langzaam op en zakt in tot een fijn laagje schuim. Er is weinig opstijgend koolzuur te zien. 

De geur is een combinatie van korianderzaad, hoppigheid, nobel en citrus, en fruitigheid uit de gist. De geur doet me nog het meest denken aan de betere Fantome bieren met het beheerst wilde gistkarakter, zachte hoppigheid en ondefinieerbare kruidigheid. 

De smaak is, zonder te overdrijven, met hoofdletters FRUITIG. Net als in de geur zit er in de smaak een mooi samenspel tussen kruidigheid, gistkarakter, hop en iets wilds. Wanneer je weet wat de ingrediënten zijn geweest, proef je de koriander het best, daarna de Cascade hop, afgerond door de nobelere hoppen. Gevolgd door de fruitige gist en een spoor van de Brettanomyces. Het mondgevoel van het bier is iets aan de lage kant, maar voor een bier met Brett allezins acceptabel. Het bier kenmerkt zich door een prettige balans en een smaak die bij elke slok interessant blijft. 

De verbeteringen voor de volgende keer zijn het beperken van de hoeveelheid korianderzaad, zodat er een smaak ontstaat die niet meteen koriander schreeuwt, maar een subtielere hint geeft.